Blow winds, blow



Translation (a bit of license taken):

O wind of the dawn, I say to the gazelle
it only makes me thirstier, the water of this well
I have a beloved whose love lives within me
And if she likes, she walks on my cheeks as well
Her spirit is my spirit and my spirit is her spirit
If she wills, I want, and if I want, she wills



يا نَسيمَ الريح قولي لِلرَشا              لَم يَزِدني الوِردُ إلا عَطشا
لي حَبيبٌ حُبُّهُ وَسطَ الحَشا           إِن يَشَأ يَمشي عَلى خَدّي مَشى
روحُهُ روحي وَروحي روحُهُ              إِن يَشَأ شِئتُ وَإِن شِئتُ يَشا


Ibn ‘Arabi:

Lyrics from Ibn ‘Arabi’s tarjuman al-ashwaq:

ألا يا نسيم الريح بلغ مها نجد      بأني على ما تعلمون من العهد
فان كان حقا ما تقول و عندها    إليّ من الشوق المبرّح ما عندي
إليها ففي حرّ الظهيرة نلتقي    بخيمتها سرا على أصدق الوعد


O Morning breeze, go tell the gazelles of Najd
   that, “I’m true to the vow you know of”
And if what she says is true and she
   has for me the desperate longing I have
for her, then in the heat of noon we’ll meet
   in her tent secretly, with the most sincere promise




The dawn breeze of your curling tress keeps me drunk constantly
the magic of your charming eyes keeps me wasted always


After so many night vigils, O Lord, will I ever be able to light
the candle of my sight at the mihrab of your eyebrow?


The black of the tablet of my vision is precious to me
Because, for my soul, it is a copy of your black mole


If you want to adorn the whole world forever
Tell the morning wind to lift the veil from your face for a while


If you want to banish all traces of fidelity from the world
Let down your hair, and let thousands of souls fall from every strand


The morning wind and I are two poor, hopeless wanderers
I from the magic of your intoxicating eyes, and he from the scent of your hair


How great is Hafez’s focus! For nothing in this world or the next
appeared in his eye save for the dust of your street.


مدامم مست مي دارد نسيم جعد گيسويت
خرابم مي کند هر دم فريب چشم جادويت
پس از چندين شکيبايي شبي يا رب توان ديدن
که شمع ديده افروزيم در محراب ابرويت
سواد لوح بينش را عزيز از بهر آن دارم
که جان را نسخه اي باشد ز لوح خال هندويت
تو گر خواهي که جاويدان جهان يک سر بيارايي
صبا را گو که بردارد زماني برقع از رويت
و گر رسم فنا خواهي که از عالم براندازي
برافشان تا فروريزد هزاران جان ز هر مويت
من و باد صبا مسکين دو سرگردان بي حاصل
من از افسون چشمت مست و او از بوي گيسويت
زهي همت که حافظ راست از دنيي و از عقبي
نيايد هيچ در چشمش بجز خاک سر کويت



O dawn breeze, where is the friend’s place of rest?
Where is the home of that lover-slaying beauty?


ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست



All night I hope that the the dawn breeze will caress
this friend with a message from the friends


همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان بنوازد آشنا را
 Coleman Barks’ “Translation”:


No one knows what makes the soul wake up
 so happy! Maybe a dawn breeze
has blown the veil from the face of God.


A thousand new moons appear.
Roses open laughing.
Hearts become perfect rubies
 like those from Badakshan.


The body turns entirely spirit.
 Leaves become branches in this wind.
Why is it now so easy to surrender,
even for those already surrendered?


There’s no answer to any of this.
No one knows the source of joy.
A poet breathes into a reed flute,
and the tip of every hair makes music.


Shams sails down clods of dirt from the roof,
and we take jobs as doorkeepers for him.


مگر این دم سر آن زلف پریشان شدهاست
که چنین مشک تتاری عبرافشان شده است
مگر از چهره او باد صبا پرده ربود
که هزاران قمر غیب درخشان شده است
هست جانی که ز بوی خوش او شادان نیست
گر چه جان بو نبرد کو ز چه شادان شده است
ای بسا شاد گلی کز دم حق خندان است
لیک هر جان بنداند ز چه خندان شده است
آفتاب رخش امروز زهی خوش که بتافت
که هزاران دل از او لعل بدخشان شده است
عاشق آخر ز چه رو تا به ابد دل ننهد
بر کسی کز لطفش تن همگی جان شده است
مگرش دل سحری دید بدان سان که وی است
که از آن دیدنش امروز بدین سان شده است
تا بدیده است دل آن حسن پری زاد مرا
شیشه بر دست گرفته است و پری خوان شده است
بر درخت تن اگر باد خوشش می‌نوزد
پس دو صد برگ دو صد شاخ چه لرزان شده است
بهر هر کشته او جان ابد گر نبود
جان سپردن بر عاشق ز چه آسان شده است
از حیات و خبرش باخبران بی‌خبرند
که حیات و خبرش پرده ایشان شده است
گر نه در نای دلی مطرب عشقش بدمید
هر سر موی چو سرنای چه نالان شده است
شمس تبریز ز بام ار نه کلوخ اندازد
سوی دل پس ز چه جان‌هاش چو دربان شده است



Translation of lyrics:

I wrote your name in the wind
Convinced that I was writing it
Upon the page of oblivion
That was lost in the wind (x 2)
And when I  saw it still buried
In the dust of the road
I thought my heart was free
From the bonds of your affection (x 2)
Poor me, I had no idea
That just like me
The wind would fall in love
With that name of yours
And as the wind tosses and turns
so does my torment
I want to forget you, believe me
But there is more and more wind


O wind of the dawn
Blow into my breast
Make the embers of my heart
Rise up from their death


O wind of the dawn
Blow into my breast
Sway my veins and let them shake
Love’s birds out from their nests


O wind of the dawn
Blow into my breast
Make my blood ripple
your reflection with your breath
O wind of the dawn
my heart’s caught in your grasp
your spirit’s within
whirling round inside it trapped


You can’t hold it in
and I can’t give it back
whisper something in my ear
take my soul with each gasp



2 thoughts on “Blow winds, blow

Comments are closed.